can

Ji Wîkîferheng
Jump to navigation Jump to search

Kurdî[biguherîne]

1. ruh[biguherîne]

navdêr, nêr

Wate[biguherîne]

  1. Giyan, ruh, saxî, rih, jiyan, jîn, gan (2).

Bi alfabeyên din[biguherîne]

Ji wêjeya klasîk[biguherîne]

Da weqtê liqayê bi te hey bin di beqayê
Min neqdê dil û can di fenayê bi selem da
Yaqûtifiroşan di kef elmas-i şikestin
(Dîwana Melayê Cizirî ~1640, Melayê Cizîrî)

Biwêj[biguherîne]

Bide ber[biguherîne]

Ji[biguherîne]

hevreha giyan û jiyan û zindî, ji proto-hindûewropî * gʷeiH₃w- (jîn)

[biguherîne]

Werger[biguherîne]

2. peyvek şirîn[biguherîne]

rengdêr

Wate[biguherîne]

  1. Giyan, ruha min, hêja, qurban, ez-heyran, birêz, rêzdar.

3. delal, spehî, rind, xweşik[biguherîne]

Binere: ciwan

Inglîzî[biguherîne]

1. karîn, şiyan[biguherîne]

lêker

Gotin[biguherîne]

  • (pel)

Wate[biguherîne]

  1. Karîn, şiyan, kanîn, tiwanîn,
    hêz bo kirina tiştekê hebûn,
    taqet bo kirina tiştekê/î hebûn.

[biguherîne]

2. qutî[biguherîne]

navdêr

Wate[biguherîne]

  1. kod,kodik,Qutî, qotîk, teneke,
    amanê madenîderîgirtîxwarin tê de têt parastin.

Tirkî[biguherîne]

navdêr

Wate[biguherîne]

  1. Can, gan, giyan.
  2. Ruh.
    • O canını sana feda eder.
      Ew canê xwe fedayî te dike.
  3. Ruh.
    • Sende hiç can yokmuş be.
Di te de qet can tune lo.
  1. Can.
    • Benle beraber dört canız.
      Tevî min em çar can in.
  2. Can.
    • Canım gezmek istiyor.
      Canê min gerê dixwaze.
  3. Can.
    • Hadi canlar, biraz çabuk olun.
      Hade canino, piçek sivik bin.
  4. Ruh, şîrîn.
    • Sen ne can çocuksun.
      Tu çi zarokekî mîna can î.