şên

Ji Wîkîferheng
Here cem: navîgasyon, lêgerîn

Kurdî[biguherîne]

1. geş, sax; ava[biguherîne]

rengdêr

Wate[biguherîne]

  1. sax, geş, jîndar (bi taybetî riwek anku gul û giya)
  2. jîngeh, meskûn

Ji wêjeya klasîk[biguherîne]

Bi kinarê me feqîran bike carek nigehê
Xobî û dilberî û naz û telettuf bi te şên
Xusrûya padişehan î we xwidana cebehê
(Dîwana Melayê Cizirî ~1640, Melayê Cizîrî)

Bi alfabeyên din[biguherîne]

Herwiha[biguherîne]

Bikaranîn[biguherîne]

Ji[biguherîne]

Ji proto-hindûewropî *tkei- (ava kirin, şên kirin, çandin), proto-aryayî *şê-, hevreh şên (şên, ava) ya pehlewî, şiti (jîngeh) ya avestayî, क्षिति (kṣití: (jîngeh) ya sanskrîtî û κτίζω (çandin, damezrandin, ava kirin). շէն (şên) ya ermenî û şen (xweş, bikêf) ji zimanên îranî hatine wergirtin.

[biguherîne]

Werger[biguherîne]

2. hêz û taqet hebûn[biguherîne]

lêker
navdêr,

Wate[biguherîne]

  1. hêz / taqet yan hinêr yan derfet / delîv yan zanîn hebûn bo kirina tiştekî

Herwiha[biguherîne]

Hevwate[biguherîne]

Tewîn[biguherîne]

-şê-

[biguherîne]

Werger[biguherîne]

3. bilez, çapik[biguherîne]

rengdêr

Wate[biguherîne]

  1. çapik, bi lez bi pirranî bo baran, biha hwd. Mînak: bihayê şên, barana şên