kevan

Ji Wîkîferheng
Here cem: navîgasyon, lêgerîn

Kurdî[biguherîne]

kevan (1)
kevan (2)

navdêr, nêr

Wate[biguherîne]

  1. amûrek e ku tîr pê têt avêtin
    • tîr û kevan
  2. , darikek ku amûrên muzîkê yên têldar pê tên jenîn
  3. aso, ufuq, cihê ku mirov dibêje qey erd û esmandigihin hev
  4. amûreke hirî û pembo pê dihê ristîn

Herwiha[biguherîne]

Bi alfabeyên din[biguherîne]

Bide ber[biguherîne]

Binere herwiha[biguherîne]

Ji[biguherîne]

hevreha soranî û kelhûrî که‌وان / kewan, zazakî kima û keman, farisî کمان (keman: kevan), lûrî kemo, kemon, yûnaniya kevn καμάρα (kamara: kevan, tewandî, çemandî - binere qemere), hemû ji proto-hindûewropî *kem- (çemandî, tewandî) ku herwiha serekaniya çemandin / çemîn, tewandin / tewîn, çewt / çeft yên kurdî û خميدن (xemîden: çemîn, tewîn) ya farisî ye jî.

[biguherîne]

Ji wêjeya klasîk[biguherîne]

Gezmeyek qewsê şevên 'aşiq bi nîva dil kevit
Dê ji can destan bişût xasma kevan nûbar-i bit
Wer ji qewseynan bi mîzan bêne der cotek xedeng
(Dîwana Melayê Cizirî ~1640, Melayê Cizîrî)

Werger[biguherîne]