mezel

Kurmancî

Bilêvkirin

• Kîtekirin: me·zel

Navdêr

mezel m

1. Beşek ji xaniyekî ku bi dîwaran ji beşên din hatiye veqetandin.

   Hevmane: ode, hode, xurfe, otax, jor, jûr

   • 1986, Firat Cewerî, Girtî, Weşanên Nûdem:

     Dû re wî rahişt kevokê û çentê xwe, dîsan bi paş de vegeriya hundur û çû mezela mêvanan.

2. Cihê kesek mirî lê hatiye veşartin.

   Hevmane: gor, mezar, ziyaret, qebir

   • Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]

Ji wêjeya klasîk

• ~ 1640, Melayê Cizîrî, Dîwan:

  Dêm-i di camê me dî sur di medamê me dî
  Lew me ji meyxaneyê girtiye berder mezel
  Her ji kevanê biweş qebdezerê goşereş

Tewandin

Tewandina mezel

Zayenda mê ya binavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	mezel	mezel
Îzafe	mezela	mezelên
Çemandî	mezelê	mezelan
Nîşandera çem.	wê mezelê	wan mezelan
Bangkirin	mezelê	mezelino
Zayenda mê ya nebinavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	mezelek	mezelin
Îzafe	mezeleke	mezeline
Çemandî	mezelekê	mezelinan

Bi alfabeyên din

• kurdî-erebî: مه‌زه‌ل

Formên alternatîv

• menzel

Jê

• çarmezelî
• dumezelî
• sêmezelî
• yekmezelî

Etîmolojî

Ji erebî منزل (menzil: rawestgeh, peyageh, cihê peyabûnê / jêdaketinê), hevreha aramî ܡܙܠܐ (mezzala), îbranî מזל (mezal), akadî 𒌓𒁕 (manzaltu [UD.DA]). Bi maneya "gorr, mezar, qebir" belkî bi xeletî bi têkilkirina peyva "mezar" be.

Bide ber

• ban
• banije
• bersifik
• dav
• dergeh
• derî
• dîwar
• eywan
• pac
• pencere
• serban
• sifik
• siving
• sivnik
• şaneşîn

Werger

• Almanî: ^?Friedhof → de m
• Erebî: ^?مقبرة → ar
• Farisî: داخل → fa, تو → fa, قبرستان → fa
• Tirkî: gömüt → tr, kara yer → tr, metfen → tr, oda → tr, rum → tr, göz → tr, mezar → tr, ^?sin → tr