cerg

Kurmancî

Bilêvkirin

• IPA^(kilîd): /ˈd͡ʒɛɾɡ/
• Kîtekirin: cerg

Navdêr

Dil û cerg.

cerg m

1. (anatomî) Organa leşî ya xwarinê dihelîne û jehran diruxîne.

   Hevmane: cegera reş, mêlak, kezeba reş, pişa reş

   • 1683, Ehmedê Xanî, Nûbihara Biçûkan:

     ظهر پشته سره ناڤک جوف ناڤ
     کبد جرگه کلیه گرچک کدنه بز
     روڤین امعاء مرارت هم ظراڤ

     Z̤ehr-i puşt e; sirre navik; cewf-i nav
     Kebd-i cerg e; kulye gurçik; kidne bez
     Rûviyin emʿaʾ; meraret hem z̤irav

   • ~ 1692, Ehmedê Xanî, Mem û Zîn:

     خونی د دڤ و گپی وه هاڤیت
     زینا کو دصد برین لجرگی
     چو حالت فوت شادمرگی

     Xwînê di dev û gepê we havêt
     Zîna ko diṣed birîn li cergê
     Çû ḥalet-i fewt-i şadimergê

   • ~ 1640, Melayê Cizîrî, Dîwan:

     رنجیده کر مسکین غریب ترکا دل احباب دا
     محبوب و ریحان پر گلاڤ کر کر لمن جرگ و هناڤ
     زهرا هلاهل بو د ناڤ لو ساقی او جلاب دا

     Rencîde kir miskên x̣erîb; terka dil-i eḥbab-i da
     Meḥbûb û reyḥan pir gulav; ker kir li min cerg û hinav
     Zehra helahil bû di nav; lew saqî ew cullab-i da

2. (anatomî) Organa leşî ya nefes pê têt kişandin.

   Hevmane: cegera spî, pişa spî, kezeba spî

   • Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]
3. Dil, qelb, hinav.

   Cerg li min sot. ― Dilê min şewitand.

4. (mecazî) Cesaret, bistehî, wêrekî, curet.
   • Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]
5. Tê gotin bo kesên gelek ezîz li def mirovî, herwiha bu zarokên mirovî jî tê gotin.
   • Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]

Bi alfabeyên din

• kurdî-erebî: جەرگ

  (klasîk) جرگ (cerg)

Etîmolojî

  Etîmolojiya vê peyvê nehatiye nivîsîn. Eger tu bi rastî bizanî, kerem bike bişkoka "biguhêre" ya di ser van gotinan re bitikîne û etîmolojiya vê peyvê binivîse. Çavkaniyên ku te ew etîmolojî jê girtiye jî binivîse.

Bide ber

• pişik

Werger

1

2

3

4