qelb

Kurmancî

Bilêvkirin

• IPA^(kilîd): /ˈqɛlb/
• Kîtekirin: qelb

Navdêr 1

qelb n

1. Parçeya leşî ya xwînê dipempîne.

   Hevmane: dil

   • ~ 1692, Ehmedê Xanî, Mem û Zîn:

     Nûr î tu di husn-i rûyê dildar
     Nar î tu di qelbê ‘aşiqê zar

Tewandin

Tewandina qelb

Zayenda nêr a binavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	qelb	qelb
Îzafe	qelbê	qelbên
Çemandî	qelbî	qelban
Nîşandera çem.	wî qelbî	wan qelban
Bangkirin	qelbo	qelbino
Zayenda nêr a nebinavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	qelbek	qelbin
Îzafe	qelbekî	qelbine
Çemandî	qelbekî	qelbinan

Formên alternatîv

• qalb
• qelib

Jê

• qelbî
• qelbnas
• qelbnasî

Etîmolojî

Ji erebî قَلْب (qalb), hevreha aramî qeblu.

Bide ber

• qalib
• qelp

Werger

• Almanî: Herz → de m
• Erebî: ^?قلب → ar
• Farisî: دل → fa, قلب → fa, قلابی → fa
• Îngilîzî: heart → en, ^?dummy → en
• Tirkî: hatır → tr, kalp → tr, sadır → tr, yürek → tr

Navdêr 2

qelb m

1. Guhartoyeke qelib (“qelibîn yan qelibandin”). (1)

Albanî

Navdêr

qelb n

1. (nexweşî) kêm (ava li cihê kulbûyî/birînê)

Çavkanî

Ev made ji wergerên kêm hatiye çêkirin. Dibe ku tê de xeletiya wergerê hebe.^{[rûpelên din]}