ezîz

 Herwiha binêre: Ezîz

Kurmancî

Bilêvkirin

• Kîtekirin: e·zîz

Rengdêr

Pozîtîv	ezîz
Komparatîv	ezîztir
Sûperlatîv	herî ezîz (merkezî) tewrî ezîz (rojavayî) ezîztirîn (soranîzm)

ezîz

1. hêja, xweşdivî, berdilî, delalî, xoşewîst, hezkirî
   • 1986, Egîdê Xudo, Dê û Dêmarî, Weşanên Nûdem, di 1995 de hate weşandin:

     - Ezîza min, çima wisa dibêjî, lê ez?

   • 1996, Sîma Semend, Xezal, Weşanên Nûdem:

     Heta ji destê min bê ez ê dayka xwe ya ezîz şa bikim."

1. rêzdar, hêja, qedirgiran
   • 2009, Fêrîkê Ûsiv, Pampa Min, Yêrêvan: Lîmûş, →ISBN:

     Qîza min ezîz, tu di başte da / Baş bûyî, bedew heyf û hêje.

   • 1989, Mehmed Uzun, Siya Evînê, Wêşanxana Orfeus:

     Ew dê dîsan vegere welatê xwe, nik merivên xwe yên ezîz û qedirgiran.

   • 2002, Salihê Kevirbirî, Filîtê Quto, Weşanxaneya Nefel:

     »Gohdarêd ezîz! Niha jî, ji devê Garabêtê Xaço kilameke ji Deşta Xerzan!...«

   • 2002, M. Elî Kut, Mehkûm, Weşanxaneya Nefel:

     Birayê ezîz! Berî ko dest bi reşbeleka xwe bikim gelek silavên germ ji te re rêdikim (...)

Formên alternatîv

• azîz
• 'azîz
• 'ezîz

Jê

• ezîzî
• ezîzîtî
• ezîztî

Etîmolojî

Ji erebî عزيز ('ezîz: xurt, bihêz; hêja, bihagiran), hevreha aramî עזיז ('ezîz: bihêz), îbranî עז ('ez: hêz).

Bide ber

• ezîm

Werger

• Almanî: angesehen → de, lieb → de, ^?Exzellenz → de, ^?Heilige → de, ^?Heiliger → de, ^?Herr → de, ^?Herzchen → de
• Erebî: ^?عزيز → ar
• Farisî: عزیز → fa, حضرت → fa, عزیز → fa
• Tirkî: aziz → tr, dilber → tr, yâr → tr