sil

 Binêre herwiha: sîl, şil, û şîl

Kurmancî

Bilêvkirin

• IPA^(kilîd): /ˈsɘl/
• Kîtekirin: sil

Rengdêr 1

sil

1. xeyidî, xeyidandî, enirî, enirandî, hêrs, tûre, aciz
   • Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]
2. kûvî, kovî, tirsonek, bizdok, behecok
   • Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]
3. çavbirçî, xwere
   • Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]

Ji wêjeya klasîk

• Min xwîn bi co têtin ji dil
  Ew baziyê bê tor û sil
  Dakefte nêv tora qizil — (Melayê Cizîrî, Dîwan, ~1640)

Bi alfabeyên din

• kurdî-erebî: سل

Jê

• (lêker) sil bûn
• (lêker) sil kirin
• (navdêr) silbûn
• (navdêr) silkirin
• (rengdêr) silbûyî
• (rengdêr) silkirî
• silandin
• silandî
• silbar
• silbarî
• silber
• silberî
• silî
• silîn
• silker
• silkerî
• siloke

Etîmolojî

Hevreh bi soranî سڵ (sill), ji erebî ذل (>tirkî zül). Bo guherrîna mehna bibîne aciz u soranî قەڵس (qells) ("sil, xeyidî" hevreh bi qels).

Rengdêr 2

sil

1. nexweşiyek e, sihên mirovan digire.
   • Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]

Werger

• Erebî: ^?السحاف
• Farisî: ^?زود قهر, ^?شکمو → fa, ^?فضله گاو
• Îngilîzî: alienation → en, driving apart, pneumonia → en^?angry → en, ^?glum → en, ^?grumpy → en, ^?sulky → en, ^?sullen → en
• Tirkî: ^?gergin → tr, ^?küskün → tr, ^?rencide → tr

Rengdêr 3

sil

1. kesên ku guhên wan rind seh dikin, ji dûr ve dibihîsin.
   • Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]

Navdêr

sil n

1. zibil, peyn, kuşpil, rîx, kersil, sahîsilop, pîsatiya heywanan, gûyê heywanan
   • Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]

Gotinên pêşiyan

• lê lê búkê, çav bi kil, dora malê tijî sil

Etîmolojî

Sivikkirina zibil, ji erebî زبل (zibl). Bo ketina B bide ber "til, tilî, tibl".

Jê

• kersil