koç

Kurmancî

Navdêr

koç m

1. (mala xwe) barkirin; ji derekê çûn derek din bijî
   • Ev koça ha, dibe ku koça dawîn a klanên kurd be ku di Çaxa Navîn de malmezinên klan û xanedanên kurd ber bi vê herêmê ve çûne. — (2021, Ayhan Yildiz, “Ehmedê Xasî, Berhemên Wî û Kesayetîya Wî Edebî”, li ser The Journal of Mesopotamian Studies‎^[1], cild 6, hejmar 1, rûpel 86)
2. rev, bazdan, bez, bezîn, revîn
   • Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]

Ji wêjeya klasîk

• Heroj koç e heroj çûn e
  Li ba Tme hilgirtin kûn e — (Feqiyê Teyran (~1620), (jkx sernavê kitêb an kovarê binivîse))

Tewandin

Tewandina koç

Zayenda mê ya binavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	koç	koç
Îzafe	koça	koçên
Çemandî	koçê	koçan
Nîşandera çem.	wê koçê	wan koçan
Bangkirin	koçê	koçino
Zayenda mê ya nebinavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	koçek	koçin
Îzafe	koçeke	koçine
Çemandî	koçekê	koçinan

Jê

• (lêker) koç bûn
• (lêker) koç kirin
• koçandin
• koçandî
• koçbar
• koçbarî
• koçbarîtî
• koçbartî
• koçber
• koçberî
• koçberîtî
• koçbertî
• (navdêr) koçbûn
• (rengdêr) koçbûyî
• koçer
• koçerî
• koçerîtî
• koçî
• koçîn
• koçîner
• koçînî
• (navdêr) koçkirin
• (rengdêr) koçkirî

Etîmolojî

Ji tirkî yan ji zimanekî din yê tirkîkî, bo nimûne azerî köç, bide ber teterî күчәргә, tirkî göç yan göç-mek. Heman peyvê di farisî de jî wek کوچ (kûç), hemû ji tirkiya kevn *köş- (bar kirin) ji *kö- (rabûn)

Bide ber

• kaç
• keç
• kêç
• kiç
• kuç
• kûç

Binêre herwiha

• sirgûn
• mişextî

Werger

• Almanî: Einwanderung → de m, ^?Übersiedlung → de m
• Erebî: ^?الخابط → ar
• Farisî: کوچ → fa, کوچ → fa, هجرت → fa, پناه بردن → fa
• Îngilîzî: transmigration → en, emigrating → en, migrating → en, ^?colonnade → en, ^?exodus → en, ^?immigration → en
• Tirkî: hicret → tr, huruç → tr, nakil → tr, göç → tr

Tirkî

Bilêvkirin

• Deng:

  guhdar bikeⓘ

  (file)

Navdêr

koç

1. beran
   • Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]
2. beranê qemer
   • Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]

Werger

• Almanî: Auswanderung → de m