koçkirin

 Herwiha binêre: koç kirin

 Ji bo lêkerê binêre: koç kirin

Kurmancî

Bilêvkirin

• IPA^(kilîd): /koːt͡ʃkɘˈɾɘn/
• Kîtekirin: koç·ki·rin

Navdêr

koçkirin m

1. barkirin, mişextbûn,
   çûna ji derek bo derek din ji bo jiyanê

Tewandin

Tewandina koçkirin

Zayenda mê ya binavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	koçkirin	koçkirin
Îzafe	koçkirina	koçkirinên
Çemandî	koçkirinê	koçkirinan
Nîşandera çem.	wê koçkirinê	wan koçkirinan
Bangkirin	koçkirinê	koçkirinino
Zayenda mê ya nebinavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	koçkirinek	koçkirinin
Îzafe	koçkirineke	koçkirinine
Çemandî	koçkirinekê	koçkirininan

Bi alfabeyên din

• kurdî-erebî: كۆچكرن

Etîmolojî

Dara etîmolojiyê

Kurmancî
koç

Proto-hindûewropî
*kʷer-
kirin, çêkirin, ava kirin

Kurmancî
kirin

Kurmancî
koçkirin

Ji koç + kirin.

Werger

• Almanî: ^?Übersiedlung → de m
• Erebî: ^?إرحال → ar, ^?الإرتحال → ar, ^?الترحال → ar
• Îngilîzî: migration → en
• Tirkî: göçme → tr, irtihal → tr, taşınma → tr