mehrûm

Kurmancî

Bilêvkirin

• Kîtekirin: meh·rûm

Rengdêr

Pozîtîv	Komparatîv	Sûperlatîv
mehrûm	mehrûmtir	herî mehrûm (merkezî) tewrî mehrûm (rojavayî) mehrûmtirîn (soranîzm)

mehrûm

1. Kesa/ê ku bi temamî bêyî tiştekî maye; kesa/ê ku tiştek jê hatiye standin.

   Hevmane: bêpar, bêbehr, bêpişk, mihûz, nedar

   • Ez mame di hikmeta Xwedê da
     Kurmanc di dewleta dinê da
     Aya bi çi wechî mane mehrûm
     Bilcumle ji bo çi bûne mehkûm
     Kurmanc ne pir di bêkemal in
     Ema yetîm û bêmecal in
     Fîlcumle ne cahil û nezan in
     Belkî sefîl û bêxudan in — (Ehmedê Xanî, Mem û Zîn, ~1692)
2. jar, reben, riswa, feqîr, xizan, perîşan, şerpeze, belingaz, rezîl, mehtirûm
   • Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]

Herwiha

• mahrûm

Bide ber

• mehkûm
• mezlûm

Jê

• mehrûm bûn (lêker)
• mehrûm kirin (lêker)
• mehrûmbûn (navdêr)
• mehrûmbûyî (rengdêr)
• mehrûmî
• mehrûmîtî
• mehrûmkirin (navdêr)
• mehrûmkirî (rengdêr)
• mehrûmtî

Etîmolojî

Ji erebî محروم.

Werger

• Almanî: verfehlt → de, beraubt → de
• Farisî: محروم → fa
• Îngilîzî: deprived → en, ^?devoid → en
• Tirkî: mahrum → tr, yoksun → tr