ferz

Kurmancî

Bilêvkirin

• Kîtekirin: ferz

Rengdêr

ferz

1. Tişta/ê ku divê îlle hebe yan bêt kirin.

   Hevmane: giring, muhim, binirx, watedar, lazim, pêwîst, pêdivî, hewce, gerek

   • ~ 1620, Feqiyê Teyran, Dîwan:

     Nakim siyaset wî li we
     Ferz û kifayet wî li we
     Heşr û beyana kaxetê

Bi alfabeyên din

• kurdî-erebî: فەرز

Formên alternatîv

• fer (2)

Jê

• ferz bûn (lêker)
• ferz kirin (lêker)
• ferzatî
• ferzbûn (navdêr)
• ferzbûyî (rengdêr)
• ferzî
• ferzkirin (navdêr)
• ferzkirî (rengdêr)

Etîmolojî

Ji erebî فَرْض (farḍ).

Werger

• Erebî: فرض → ar, ^?الكتاب → ar
• Farisî: فریضه → fa
• Fînî: kuningatar → fi
• Îngilîzî: ordinance → en, ^?elegant → en, ^?lissome → en, ^?lithesome → en, ^?shapely → en, ^?lissom → en
• Tirkî: ferz → tr, vezir → tr, farz → tr, ^?fariza → tr

Anagram

• zerf

Tirkî

Navdêr

ferz

1. ferz, ferzîn
   • Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]