dilxwaz

Kurmancî

Rengdêr

Pozîtîv	Komparatîv	Sûperlatîv
dilxwaz	dilxwaztir	herî dilxwaz (merkezî) tewrî dilxwaz (rojavayî) dilxwaztirîn (soranîzm)

dilxwaz

1. Kesê ku dixwaze tiştekî bike; kesê ku ne ji bêdilî yan neçarî tiştekî dike.

   Hevmane: xwazyar, xwezîker, arezûmend, dilxwestî, bidil, arezûdar, miştaq, xwastekar

   • Vê ra bileyîze tu bi setrenc
     Şertê xwe ji wî bixwaze dilxwaz
     Dê keşif bibit heqîqeta raz — (Ehmedê Xanî, Mem û Zîn, ~1692)
2. Lîstokek e.
   • Diyar e ku dilxwaz şertekî bi nav û deng bû, ji ber ku di Mem û Zîna seydayê Xanî de jî heye. Ji bo ku Mîr rastiya evîna Memê ji Zînê re zanibe doza listika şetrencê lê dike. Kî zora kê bibe jî çu pere û diravan qezenc nake lê divê şerte wan bi dilxwaz be. Ango ya dilê xwe û xwesteka xwe eşkera bike. — (Mele Mehmûdê Bayezîdî, Amadekar: Jan Dost Adat û Rusûmatnameê Ekradiye, Weşanxaneya Nûbihar, ~1858, sala weşandinê: 2010, r. 92, ISBN 9789944360678)

Bi alfabeyên din

• kurdî-erebî: دلخواز

Etîmolojî

Ji dil +‎ -xwaz.

Jê

• dilxwazane
• dilxwazî
• dilxwazîtî

Werger

• Almanî: ^?willens → de
• Farisî: آرزومند → fa, خواستار → fa, علاقمند → fa, مشتاق → fa, کنجکاو → fa
• Fînî: halukas → fi
• Îngilîzî: willing; volunteer, agreeable → en, desirous → en, eager → en, sympathetic → en, ^?keen → en, ^?desirer → en, ^?aspirant → en, ^?overeager → en, ^?tryhard → en, ^?wannabe → en
• Tirkî: eğilimli → tr, heveskâr → tr, hevesli → tr, duygudaş → tr, mütemayil → tr, sempatizan → tr, arzulu → tr, istekli → tr, ^?eğimli → tr