ayîn

Kurmancî

Bilêvkirin

• IPA^(kilîd): /ɑːˈjiːn/
• Kîtekirin: a·yîn

Navdêr

ayîn m yan n (bikaranîn dudil e)

1. Civîneke dînî bo pîrozkirina yan bibîranîna kesekî yan hedîseyekê.

   Hevmane: rîtuel, rêûresm, seremonî, merasim, ebûbet

   • Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]
2. dîn, bawerî
   • Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]

Ji wêjeya klasîk

• ~ 1692, Ehmedê Xanî, Mem û Zîn:

  Neqqadê sebîkeyê riwayet
  Kêşa bi vî terhî resm û ayîn
  Lê da bi vî terzî derb û tezyîn

Tewandin

Tewandina ayîn

Zayenda mê ya binavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	ayîn	ayîn
Îzafe	ayîna	ayînên
Çemandî	ayînê	ayînan
Nîşandera çem.	wê ayînê	wan ayînan
Bangkirin	ayînê	ayînino
Zayenda mê ya nebinavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	ayînek	ayînin
Îzafe	ayîneke	ayînine
Çemandî	ayînekê	ayîninan

Tewandina ayîn

Zayenda nêr a binavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	ayîn	ayîn
Îzafe	ayînê	ayînên
Çemandî	ayînî	ayînan
Nîşandera çem.	wî ayînî	wan ayînan
Bangkirin	ayîno	ayînino
Zayenda nêr a nebinavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	ayînek	ayînin
Îzafe	ayînekî	ayînine
Çemandî	ayînekî	ayîninan

Notên bikaranînê

Gava ku bi wateya "rêç, rêbaz, rîtuel, rêûresm, seremonî, merasim" tê bikaranîn, zayenda wê mê ye. Dema ku bi maneya "dîn, ol, bawerî" tê xebitandin, cinsê wê nêr e.

Bi alfabeyên din

• kurdî-erebî: ئایین
• kurdî-krîlî: айин

Formên alternatîv

• ayin

Jê

• ayînî

Etîmolojî

Hevreha awir ya kurdî, آیین (ayîn) ya farisî, *ewδēn ya pehlewî ji *ewiδayana- ya avestayî ji -ewi (ve, ber bi ... ve) + -day (dîtin; nerîn)

Werger

merasim — binêre merasim

dîn — binêre dîn