ayîn

Kurmancî

Bilêvkirin

• IPA^(kilîd): /ɑːˈjiːn/

Navdêr

Tewandina ayîn
Zayenda mê ya binavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	ayîn	ayîn
Îzafe	ayîna	ayînên
Çemandî	ayînê	ayînan
Nîşandera çemandî	wê ayînê	wan ayînan
Bangkirin	ayînê	ayînino
Zayenda mê ya nebinavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	ayînek	ayînin
Îzafe	ayîneke	ayînine
Çemandî	ayînekê	ayîninan

Tewandina ayîn
Zayenda nêr a binavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	ayîn	ayîn
Îzafe	ayînê	ayînên
Çemandî	ayînî	ayînan
Nîşandera çemandî	wî ayînî	wan ayînan
Bangkirin	ayîno	ayînino
Zayenda nêr a nebinavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	ayînek	ayînin
Îzafe	ayînekî	ayînine
Çemandî	ayînekî	ayîninan

ayîn m yan n

1. Civîneke dînî bo pîrozkirina yan bibîranîna kesekî yan hedîseyekê.

   Hevmane: rîtuel, rêûresm, seremonî, merasim, ebûbet

   • Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]
2. dîn, bawerî
   • Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]

Ji wêjeya klasîk

• Neqqadê sebîkeyê riwayet
  Kêşa bi vî terhî resm û ayîn
  Lê da bi vî terzî derb û tezyîn — (Ehmedê Xanî, Mem û Zîn, ~1692)

Bi alfabeyên din

• kurdî-erebî: ئایین
• kurdî-krîlî: айин

Herwiha

• ayin

Bikaranîn

Gava ku bi wateya "rêç, rêbaz, rîtuel, rêûresm, seremonî, merasim" tê bikaranîn, zayenda wê mê ye. Dema ku bi maneya "dîn, ol, bawerî" tê xebitandin, cinsê wê nêr e.

Jê

• ayînî

Etîmolojî

Hevreha awir ya kurdî, آیین (ayîn) ya farisî, *ewδēn ya pehlewî ji *ewiδayana- ya avestayî ji -ewi (ve, ber bi ... ve) + -day (dîtin; nerîn)

Werger

merasim — binêre merasim

dîn — binêre dîn