zayend

Kurmancî

Bilêvkirin

• IPA^(kilîd): /zˤɑːˈjɛnd/

• Deng (Bidlîs):

  guhdar bikeⓘ

  (file)

• Kîtekirin: za·yend

Navdêr

zayend m yan n (bikaranîn dudil e)

1. (rêzimanî) Cudakirineke kelîmeyan wekî nêr, mê, nêtar û giştî ji bo nîşandana paşgir an jî şiklên wan yên din.

   Hevmane: cins, cinsiyet

   • 1941, Ferhengvan, “Ferhengoka Hawarê”, li ser Hawar‎^[1], hejmar 27, Şam: Çapxana Sebatê; ji nû ve hate weşandin bi amadekariya Firat Cewerî, Hawar Hejmar 24-57, cild 2, Stockholm: Weşanên Nûdem, 1998, →ISBN, rûpel 696:

     Di nav bêjeyên vê Ferhengokê de herçî bêjeyên ko xudan zayend in, tîpek li ber e. Ew tîp zayendê bêjeyê şanî dide:m. — mê, n. — nêr.

2. (purîzm, bi berfirehkirinê) Kategorîkirineke însanan wekî jin û mêr, û ya hewyanan wekî mê û nêr li gorî fêmkirina wan a biyolojîk an kulturî.

   Hevmane: cins, cinsiyet

Notên bikaranînê

Di kovara Hawarê de tenê ji bo maneya rêzimanî bi cinsiyeta nêr tê bikaranîn lê belê dûre di hin ferhengan de cinsiyet bûye mê.

Jê

• zayendî
• zayendmê
• zayendnêr

Etîmolojî

Neolojîzmeke 1941ê ya Kovara Hawarê ji bo maneya "cinsê rêzimanî" ji zayîn +‎ -y- +‎ -end. Bide ber farisî زاینده (zâyandé) partîsîba borî ya زادن (zâdan) ku hevreha zayîn e.

Çavkanî:

Werger

rêziman: kategorîkirina kelîmeyan — binêre cins

kategorîkirina biyolojîk an kulturî — binêre cins

Anagram

• Yezdan, yanzde, yezdan