Here naverokê

sûd

Ji Wîkîferheng

Bilêvkirin

[biguhêre]
[biguhêre]

sûd m

  1. Mifa, kelk, menfeet, berjewendî, wec, qezenc, qazanc, kêr, feyde.
    • (Tu dikarî tarîxa vê jêgirtinê binivîsî?), Danezana Gerdûnî ya Mafên Mirovan, bend 21, xal 2, wergerandin: Enstîtuya Kurdî ya Stenbolê:
      Mafê her kesî heye ku bi wekhevî sûd ji xizmetên gelemperî yên welatê xwe wergire.
  2. avantaj, kar, lişt, kerh, keys[Ev rêz ji aliyê botê ve lê hatiye zêdekirin, ji kerema xwe re kontrol bike!].

Tewandin

[biguhêre]
Tewandina sûd
Zayenda mê ya binavkirî
Rewş Yekjimar Pirjimar
Navkî sûd sûd
Îzafe sûda sûdên
Çemandî sûdê sûdan
Nîşandera çem. wê sûdê wan sûdan
Bangkirin sûdê sûdino
Zayenda mê ya nebinavkirî
Rewş Yekjimar Pirjimar
Navkî sûdek sûdin
Îzafe sûdeke sûdine
Çemandî sûdekê sûdinan

Formên alternatîv

[biguhêre]

Etîmolojî

[biguhêre]

Ji farisî سود (sûd, “sûd, fêde”), hevreha kurmancî sipa, avestayî 𐬯𐬏𐬌𐬛𐬌𐬌𐬁𐬌 (sūidiiāi, “perçivîn, zêde bûn”), ji proto-îranî *cwáHdah (“artêş”), ji proto-hindûewropî *ḱewh₁- (“perçivîn, mezin bûn”).

Werger

[biguhêre]