bêvil

Kurmancî

Bilêvkirin

• IPA^(kilîd): /beːˈvɘl/
• Kîtekirin: bê·vil

Navdêr

Bêvila mirovekî.

bêvil m

1. (anatomî) Parçeya leşî ya li rûya mirov û candarên din bêhna xwe tê re dikişînin û berdidin, pê bêhn dikin tiştan û kilmûşî tê re diavêjin.

   Hevmane: difin, poz, kepî

Tewandin

Tewandina bêvil

Zayenda mê ya binavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	bêvil	bêvil
Îzafe	bêvila	bêvilên
Çemandî	bêvilê	bêvilan
Nîşandera çem.	wê bêvilê	wan bêvilan
Bangkirin	bêvilê	bêvilino
Zayenda mê ya nebinavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	bêvilek	bêvilin
Îzafe	bêvileke	bêviline
Çemandî	bêvilekê	bêvilinan

Bi alfabeyên din

• kurdî-erebî: بێڤل
• kurdî-krîlî: бевьл

Formên alternatîv

• bivil
• bîvil

Jê

• bêbêvil
• bêbêvilî
• bêbêvilîtî
• bêbêviltî
• bêvil kirin (“bêhn kirin tiştekê/î”, lêker)
• bêvildirêj
• bêvildirêjî
• bêvilî
• bêvilker
• bêvilkerî
• bêvilkin
• bêvilkinî
• bêvilkirin (navdêr)
• bêvilkurt
• bêvilkurtî
• bibêvil
• bibêvilî
• bibêvilîtî
• bibêviltî

Etîmolojî

Kîteya yekem (bê-) ji peyva bêhn e lê kîteya duyem (-vil) bi esehî nayê zanîn. Bo têkiliya "bêvil"ê û "bêhn"ê bidin ber farisî بو (bo, “bêhn”) û بینی (bînî, “bêvil, poz, difin”).

Werger

poz — binêre poz