xweyî

Kurmancî

Navdêr

xweyî n

1. xwedî, xwedan, xudan, sahib
   • 1937, Têmûrê Xelîl Mûradov, Nezerê Mêrxas, rûpel 6:

     Xwedê te xweyî ke, lawo.

   • Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]

Bi alfabeyên din

• kurdî-erebî: خوەیی

Formên alternatîv

• xwey

Etîmolojî

Ji xwedî, bi bişivîna /d/.

Jê

• xweyî bûn (lêker)
• xweyî kirin (lêker)
• xweyîbûn (navdêr)
• xweyîbûyî (rengdêr)
• xweyîkirin (navdêr)
• xweyîkirî (rengdêr)
• xweyîtî

Werger

xwedî

• Îngilîzî: owner → en, possessor → en, master → en
• Tirkî: sahip → tr, ehil → tr

?

• Almanî: Familienoberhaupt → de, Besitzer → de m, Eigentümer → de m, Herr → de m
• Farisî: صاحب → fa, مالک → fa
• Îngilîzî: selfishness → en, unprompted → en, ^?subjective → en, ^?genitive → en, ^?personal → en
• Tirkî: iye → tr, haiz → tr, koyun → tr, ^?olan → tr

Cînav

xweyî

1. (ya xwe yan bi xwe) Guhartoyeke xwe.