xwe

Ji Wîkîferheng
Jump to navigation Jump to search

Kurmancî[biguherîne]

Bilêvkirin[biguherîne]

  • (Standard) IPA: /ˈxʷɛ/
    • (Devkî) IPA: /ˈxʷɪ/, /ˈxʊ/, /ˈxɛ/, /ˈxoː/, /ˈxɑ/

Navdêr[biguherîne]

xwe nêr

  1. cînavê vegerandî: her ew kes yan tişt.
    • Em xwe dîbinin. (Tişta em dibînin her em in.)
    • Ez bi xwe çûm. (Yê ku çû ez bûm.)
    • Te xwe kuşt! (Kesa/ê tu kuştî tu bûyî.)
    • Pênûsê xwe da min. (Pênûsê ku yê wî bû / ye, da min.)

Ji wêjeya klasîk[biguherîne]

  • Wî kirî ba ismê xwe ber saqî 'erş
    Tu bi xufranê min ê bêçare, ah.
    (Mewlûda Kurdî ~1470, Mela Hisênê Bateyî)

Kurmanciya klasîk[biguherîne]

Bi alfabeyên din[biguherîne]

Ji[biguherîne]

Hevreha soranî خۆ (xo) (xo), û zazakî xo, hewramî farisî خود  (xod), pehlewî xwet, avestayî xvet, sanskîtî स्वयं (sveyem), rûsî свой (svoy), latînî se, almanî sich, holendî zich, swêdî sig... hemû ji proto-hindûewropî *swé-.

Bikaranîn[biguherîne]

[biguherîne]

Bi zaravayên kurdî[biguherîne]

  • Kurmancî: xwe
  • Soranî: xo
  • Kurdiya başûr: xwe
  • Lekî: wij

Werger[biguherîne]

Hoker[biguherîne]

xwe

  1. heta jî

Ji wêjeya dînî[biguherîne]

Bikaranîn[biguherîne]

Ev bikaranîne berbelav e di nava Dihokê da. Çe dibe li deverên din bes e.

Werger[biguherîne]