kuçe

Kurmancî

Bilêvkirin

• Kîtekirin: ku·çe

Navdêr

kuçe

kuçe m

1. Rêyek bi çîmentoyê yan maddeyek din hatî avakirin (bi taybetî bo tirimpêl pê ve bimeşin).

   Hevmane: kolan, sikak, cade, şari', şeqam

   • ~ 1692, Ehmedê Xanî, Mem û Zîn:

     Dîtin di mehelle û zikakan
     Her kuçe û xurfe û şibakan
     Sed taze ciwan ji rengê serwan

   • 1986, Firat Cewerî, Girtî, Weşanên Nûdem:

     Ew li serê kuçê sekinî û hebekî bêhna xwe berda.

Tewandin

Tewandina kuçe

Zayenda mê ya binavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	kuçe	kuçe
Îzafe	kuçeya kuça	kuçeyên kuçên
Çemandî	kuçeyê kuçê	kuçeyan kuçan
Nîşandera çem.	wê kuçeyê wê kuçê	wan kuçeyan wan kuçan
Bangkirin	kuçeyê kuçê	kuçeyino kuçino
Zayenda mê ya nebinavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	kuçeyek kuçek	kuçeyin kuçin
Îzafe	kuçeyeke kuçeke	kuçeyine kuçine
Çemandî	kuçeyekê kuçekê	kuçeyinan kuçinan

Bi alfabeyên din

• kurdî-erebî: کوچە

Formên alternatîv

• kûçe

Jê

• kuçeyî

Etîmolojî

Ji kû (“kolan”) +‎ -çe, hevreha farisî کوچه, soranî کووچە (kûçe), ango kolan-çe. Bibîne kolan.

Bide ber

• kûçik

Werger

• Almanî: Straße → de m
• Erebî: شارع → ar, طريق → ar, زقاق → ar
• Farisî: خیابان → fa, کوچه → fa, کوچه → fa
• Îngilîzî: avenue → en, street → en
• Tirkî: sokak → tr

Anagram

• çuke