heyran

Kurmancî

Bilêvkirin

•  IPA^(kilîd): /ħɛjˈɾɑːn/
• Kîtekirin: hey·ran

Navdêr

heyran cins hewce ye (c=m: mê, c=n: nêr, c=mn: mê û nêr, c=nt: nêtar)

1. Gorî, dilsoz, fîda,
   kesa/ê gelek ji tiştekî hez dike.

   Ez heyranî zimanê kurdî me.

2. Qurban, feşanî, cangorî, canfeşanî.^{[Ev rêz ji aliyê botê ve lê hatiye zêdekirin, ji kerema xwe re kontrol bike!].}

Ji wêjeya klasîk

• Ser de libasê xett û xal
  Sergeşte heyran ma û lal
  Ehmed ko dî nûra semed — (Melayê Cizîrî, Dîwan, ~1640)

Herwiha

• ḧeyran

Bide ber

• heywan

Jê

• heyran bûn (lêker)
• heyranbûn (navdêr)
• heyranbûyî (rengdêr)
• heyranî
• heyranîtî
• heyrankirî (rengdêr)
• heyrantî
• xwe heyran kirin (lêker)
• xweheyrankirin (navdêr)

Etîmolojî

Ji erebî [Peyv?]

Werger

• Almanî: Bewunderer → de, erstaunt → de, hingerissen → de, Verehrer → de m, mein Lieber! → de, oh Schreck! → de, ^?entzückt → de
• Farisî: تعجب زده → fa, شگفت زده → fa
• Fînî: omistautunut → fi
• Îngilîzî: devoted → en, dedicated → en, vowed → en, zealous → en, lover → en, feal → en, ^?singere → en
• Tirkî: hayran → tr, antilop → tr

Navdêr

heyran m

1. (cûnek stranan) Binêre heyranok.