bêmêr

Kurmancî

Bilêvkirin

• Kîtekirin: bê·mêr

Rengdêr

bêmêr

1. Jina ku mêr nekiriye yan ji mêrê xwe cuda bûye yan jî mêrê wê miriye.
   • Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]

Dijmane

• bimêr

Têkildar

• bêjin

Jê

• bêmêrî
• bêmêrîtî
• bêmêrtî

Etîmolojî

Ji bê- +‎ mêr.

Werger

• Erebî: ^?عزباء
• Îngilîzî: husbandless → en
• Tirkî: adamsız → tr, ersiz → tr, kocasız → tr, ^?erkeksiz → tr