îkram

Kurmancî

Bilêvkirin

• Kîtekirin: îk·ram

Navdêr

îkram m

1. kerem, diyarî, bexş, raberî, pêşkêşî

   tiştek îkramî kesekî kirin

   Tiştek dan kesekî

   • 2007 tîrmeh, Enwer Karahan: Di siyasetê de xelitînekirin quretî ye û qebûlnekirina xelitiyan jî serkorî û minafiqî ye, Nefel.com:

     Qahweyeke ko em îkramî we bikin, heye.

2. hediye, dan, dayîn, xelat^{[Ev rêz ji aliyê botê ve lê hatiye zêdekirin, ji kerema xwe re kontrol bike!].}

Tewandin

Tewandina îkram

Zayenda mê ya binavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	îkram	îkram
Îzafe	îkrama	îkramên
Çemandî	îkramê	îkraman
Nîşandera çem.	wê îkramê	wan îkraman
Bangkirin	îkramê	îkramino
Zayenda mê ya nebinavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	îkramek	îkramin
Îzafe	îkrameke	îkramine
Çemandî	îkramekê	îkraminan

Formên alternatîv

• ikram

Jê

• îkramî
• îkramker
• (lêker) îkram kirin
• (navdêr) îkramkirin
• (navdêr) îkramkirî

Etîmolojî

Ji erebî [Peyv?], têkildarî kerem, Kerîm, Kerîma, Ekrem

Werger

• Almanî: Gabe → de mê, Geschenk → de nêr
• Farisî: احسان → fa, بخشش → fa, ^?اکرام → fa
• Tirkî: ikram → tr, kerem → tr

Anagram

• Kîmar, markî