taîfe

Kurmancî

Bilêvkirin

• Kîtekirin: ta·î·fe

Navdêr

taîfe m

1. mezheb, terîqet, ol, dîn, ayîn,
   rêbazên heman dînî lê yên ku hinekî ji hev cuda ne
   (di îslamê de sinîtî û şîîtî; di sinîtiyê de henbelî, henefî, malikî û şafiî)
   • Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]

Tewandin

Tewandina taîfe

Zayenda mê ya binavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	taîfe	taîfe
Îzafe	taîfeya	taîfeyên
Çemandî	taîfeyê	taîfeyan
Nîşandera çem.	wê taîfeyê	wan taîfeyan
Bangkirin	taîfeyê	taîfeyino
Zayenda mê ya nebinavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	taîfeyek	taîfeyin
Îzafe	taîfeyeke	taîfeyine
Çemandî	taîfeyekê	taîfeyinan

Formên alternatîv

• tayife
• tayîfe
• tayfe

Jê

• taîfeyî
• taîfî

Etîmolojî

Ji erebî [Peyv?]

Werger

• Almanî: Sekte → de
• Danmarkî: sekt
• Erebî: مذهب → ar
• Esperantoyî: sekto
• Farisî: طایفه → fa
• Fînî: lahko → fi
• Fransî: secte → fr
• Holendî: sekte → nl
• Îngilîzî: (religious) sect → en
• Mecarî: szekta → hu
• Polonî: sekta → pl m
• Portugalî: seita → pt
• Spanî: secta → es
• Swêdî: sekt → sv
• Tirkî: mezhep → tr, taife → tr, ^?tayfa → tr