mektûb

Kurmancî

Bilêvkirin

• Kîtekirin: mek·tûb

Navdêr

mektûb m

1. Peyama tê nivîsîn û bo kesekî tê şandin.

   Hevmane: name

2. namedank

Ji wêjeya klasîk

• ~ 1640, Melayê Cizîrî, Dîwan:

  Huqqeê durdaneê ya le'lê şekker xa 'sti în
  Xett-i ya qewsê du nûn mektûb ji muşkê ezferand
  Ya hilalu l-'îd-i ya ebrûê bêhemta 'sti în

Tewandin

Tewandina mektûb

Zayenda mê ya binavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	mektûb	mektûb
Îzafe	mektûba	mektûbên
Çemandî	mektûbê	mektûban
Nîşandera çem.	wê mektûbê	wan mektûban
Bangkirin	mektûbê	mektûbino
Zayenda mê ya nebinavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	mektûbek	mektûbin
Îzafe	mektûbeke	mektûbine
Çemandî	mektûbekê	mektûbinan

Etîmolojî

Ji erebî مَكْتُوب‎ (maktūb, “nivîsandî”), têkildarî kitêb.

Werger

• Erebî: ^?رسالة → ar
• Farisî: نامه → fa
• Îngilîzî: name → en, (2) envelope → en
• Tirkî: mektup → tr, name → tr