hebîb

 Binêre herwiha: Hebîb

Kurmancî

Bilêvkirin

• IPA^(kilîd): /hɛˈbiːb/
• Kîtekirin: he·bîb

Navdêr

hebîb m yan n li gorî maneyê

1. Kesê ku ji alîyê kesekî ve pir tê hezkirin.

   Hevmane: ezîz, berdilî, dilber, xweşdivî, xoşewîst, evandî

   • Ku Qur’an ji erşan digel wan hinar
     ji bo wî hebîbê xwe yê bextiyar — (Ehmedê Xanî, Eqîda Îmanê)

Etîmolojî

Ji erebî حَبِيب (ḥabīb), têkildarî mihbet.

Jê

• hebîbî
• hebîbîtî
• hebîbtî

Werger

• Almanî: Liebhaber → de nêr
• Erebî: حبيب → ar
• Îngilîzî: beloved → en, sweetheart → en, dear → en, darling → en
• Tirkî: habip → tr