arvan

Kurmancî

Bilêvkirin

• IPA^(kilîd): /ɑːɾˈvɑːn/

• Deng (Bidlîs):

  guhdar bikeⓘ

  (file)

• Kîtekirin: ar·van

Navdêr

arvan n

1. ar, toza ku hevîr jê tê çêkirin
   • 1996, Sîma Semend, Xezal, Weşanên Nûdem:

     Rihanê piştî fitarê xwe xemiland û dest pê kir ku navmalê bi arvan binexişîne."

   • 1994, Hesenê Metê, Labîrenta Cinan, Weşanên Welat:

     Di her rojên Xwedê de têrek arvan di hewşa vê malê de dibe hevîr, dibe nan.

   • 1989, Zeynelabidîn Zinar, Xwençe 1, Weşanxana Çanda Kurdî:

     Me da we arvanê salê / Me ji we stend kewanya malê […]

2. aşvan, qerraş, kesê ku genimî dike ar

Tewandin

Tewandina arvan

Zayendên mê û nêr ên binavkirî
Rewş	Mê (yj.)	Nêr (yj.)	Mê û nêr (pj.)
Navkî	arvan	arvan	arvan
Îzafe	arvana	arvanê	arvanên
Çemandî	arvanê	arvanî	arvanan
Nîşandera çem.	wê arvanê	wî arvanî	wan arvanan
Bangkirin	arvanê	arvano	arvanino
Zayendên mê û nêr ên nebinavkirî
Rewş	Mê (yj.)	Nêr (yj.)	Mê û nêr (pj.)
Navkî	arvanek	arvanek	arvanin
Îzafe	arvaneke	arvanekî	arvanine
Çemandî	arvanekê	arvanekî	arvaninan

Bi alfabeyên din

• kurdî-erebî: ئارڤان

Formên alternatîv

• ardvan

Hevmane

• ar
• ard

Jê

• arvanî
• arvanîtî
• arvantî

Etîmolojî

Dara etîmolojiyê

Kurmancî
ar

Proto-hindûewropî
*peh₂-
parastin

Kurmancî
-van
paşgira meslekî

Kurmancî
arvan

Ji ar + -van (“paşgira meslekî”).

Werger

• Almanî: Mehl → de nt
• Farisî: آردچی, آردچی
• Galîsî: fariña → gl
• Îngilîzî: flour → en
• Tirkî: un → tr

Anagram

• ranav, ravan, varan