rêk

Kurmancî

Bilêvkirin

• Kîtekirin: rêk

Navdêr

rêk m

1. Cihê ku bo meşînê hatiye edilandin yan avakirin.

   Hevmane: rê, rêya, biçûk, rê, rêç, rêbaz, bor, buhur

   • 1937, Têmûrê Xelîl Mûradov, Nezerê Mêrxas:

     Ji gundê xwe derdikeve, rêk dide ber xwe û diçe.

   • Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]

Tewandin

Tewandina rêk

Zayenda mê ya binavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	rêk	rêk
Îzafe	rêka	rêkên
Çemandî	rêkê	rêkan
Nîşandera çem.	wê rêkê	wan rêkan
Bangkirin	rêkê	rêkino
Zayenda mê ya nebinavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	rêkek	rêkin
Îzafe	rêkeke	rêkine
Çemandî	rêkekê	rêkinan

Bi alfabeyên din

• kurdî-erebî: رێک

Jê

• rêk kirin (lêker)
• rêkkirin (navdêr)
• rêkkirî (rengdêr)
• rêkxistin (navdêr)

Etîmolojî

Ji rê +‎ -k.

Werger

• Erebî: ^?الأنمط, ^?المنسم, ^?المنكب, ^?النجل, ^?النظام, ^?الواردة
• Farisî: راه → fa
• Îngilîzî: articulated → en, regulable → en, straight → en, compatible → en, equable → en, ^?channel → en, ^?parallel → en, ^?path → en, ^?consistent → en, ^?in order → en, ^?method → en
• Tirkî: tarik → tr, yol → tr

Rengdêr

rêk

1. Rast, dirist, ne xwehr, ne xwar, ne çepûçûr.
   • Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]

Anagram

• kêr