ezman

Kurmancî

Bilêvkirin

• (Navdêr 1): IPA^(kilîd): /ɛzˈmɑːn/

  • Deng (Wan):

    guhdar bikeⓘ

    (file)

• (Navdêr 2):  IPA^(kilîd): /ʕɛzˈmɑːn/

  • Deng (Wan):

    guhdar bikeⓘ

    (file)

• Kîtekirin: ez·man

Navdêr 1

ezman n

1. ziman, zar
   • ~ 1692, Ehmedê Xanî, Mem û Zîn:

     Dê paşê mi bê bi navê Ehmed«
     De'wa xwe dikir bi dest û ezman
     Destê wî bi seyf û dev bi Qur'an

   • 1918, E. Rehmî Ji Mala Hekarîyan, amadekariya M. E. Bozarslan, Jîn: kovara Kurdî-Tirkî. Cild 1, Uppsala: Weşanxana Deng, di 1985 de hate weşandin, →ISBN, rûpel 310:

     Baş e, xezete dê bi çi ezmanî derkevit?

Etîmolojî

Bide ber ziman.

Werger

• Almanî: Firmament → de nêr, Himmel → de mê
• Erebî: سماء → ar, لسان → ar, لغة → ar
• Farisî: زمان → fa, آسمان → fa
• Îngilîzî: sky → en, heaven → en, firmament → en, (2) tongue → en, language → en, ^?olympus → en, ^?trier → en
• Swêdî: sky → sv, himmel → sv
• Tirkî: arş → tr, gök → tr

Navdêr 2

ezman n

1. (cihê di ser erdê re) Guhartoyeke esman.

Anagram

• nezma, zeman