kê

 Herwiha binêre: -ke-, -kê-, Kê, ke, ke-, kè, ké, û kē

Kurmancî

Bilêvkirin

• IPA^(kilîd): /ˈkeː/

• Deng (Bidlîs):

  guhdar bikeⓘ

  (file)

• Kîtekirin: kê

Cînav

kê, k-ya req

1. kîj kesê/î, kîjan kesê/î
   forma tewandî ji cînavê kî

   Tu kê dibînî?

   Tu kê dibînî?

   Em dê biçin cem kê?

   Kê gotiye ku divê em birevin?

   • 1990, Yaşar Kemal, tercimekirina Şerefnaz, Çîyayê agirî, Weşanxana Çanda Kurdî, →ISBN:

     Ji roja ku cîhan bûye cîhan, kê hespê ku hatiye li ber deriyê wî rawestîyaye bi paşde vegerandiye?

Ji wêjeya klasîk

• ~ 1620, Feqiyê Teyran, Dîwan:

  Ew xaliqê bê bab û da
  Xelqno! Ji kê ra ev qese
  Da heq bi urfê nas bikî

Notên bikaranînê

Kê forma tewandî ya kî ye. Eger bersiva kî "ez" be (-Ew kî ye. - Ez im.), hingê ya kê jî "min" e (- Kê got. - Min got). Berevajî ku hin kes carina bi şaşî bi kar tînin, kê ne forma mê ya kî ye. Di kî û kê de zayend nîne.

Etîmolojî

Ji proto-hindûewropî, binêre: kî.

Soranî

Cînav

kê

1. kî
2. kê

Werger

• Almanî: ^?welche → de, ^?wem → de, ^?wen → de, ^?wer → de
• Erebî: ^?مَنْ → ar (man)
• Farisî:^?چه کسی → fa, ^?کی → fa
• Îngilîzî: ^?whom → en, ^?whose → en