dizgîn

Kurmancî

Bilêvkirin

• Kîtekirin: diz·gîn

Navdêr

dizgîn cins hewce ye (c=m: mê, c=n: nêr, c=mn: mê û nêr, c=nt: nêtar)

1. hefsar, gem, benê ku bi serê dewaran ve tê girêdan û pê tên kişandin

Herwiha

• destgîn
• dezgîn

Etîmolojî

Ji tirkî dizgin, hevreha tirkmenistanî dizgin, kirgîzî û qazaxî tizgin, altayî tisgin, yakûtî tösün, ji tirkiya kevn tiz-, bi tirkiya niha düz / diz-. Ji ber belaviya peyvê di zimanên tirkîkî de, ne mimkin e ku ji îranî dest+gîn be lê di bin tesîra etîmolojiya gelêrî de bûye dezgîn û destgîn jî.

Werger

• Almanî: Zaum → de nêr
• Erebî: توجيه → ar, لجام → ar
• Farisî: افسار → fa, عنان → fa, لگام → fa
• Îngilîzî: steering → en, ^?steering arm → en, ^?steering wheel → en, ^?driving wheel → en
• Tirkî: dizgin → tr, ^?terbiye → tr