şeb

Ji Wîkîferheng
Jump to navigation Jump to search

Kurdî[biguherîne]

1. biharat[biguherîne]

navdêr,

Wate[biguherîne]
  1. biharatek yan gulavek e
    • şekir û şebê (di gelelk stranên kurdî de)
Pîrepend[biguherîne]
  • Şeb û şekir çûn Diyarbekir, şekir rûnişt dengê xwe nekir, şebê rabû pesna xwe kir
  • Şeb û şekir hevûdu naskir
  • Li şekirî hat li şebê hesilî
Biwêj[biguherîne]
  • Şeb û şekir li cem yekî an yekê yek bûn
  • Ne şeb ne şekir bûn
Herwiha[biguherîne]
Ji[biguherîne]

Li gor Dihxuda navê deverekê ye li Yemenê û bi biharat û gulavên xwe yên bihagiran navdar e û ehlê wê ji bi firotina wan zengîn bûye.

[biguherîne]

Ji wêjeya klasîk[biguherîne]

Ayîne bi Eskenderî û cam-i bi Cem da
Erwahê muqeddes şebê qedran te dixwazin
Nûra te ye misbah-i di qendîlê Herem da
(Dîwana Melayê Cizirî ~1640, Melayê Cizîrî)

Werger[biguherîne]

2. ji êvarê ta sibê[biguherîne]

navdêr

Wate[biguherîne]
  1. şev
Bikaranîn[biguherîne]

Tenê di klasîkên kurdî de. Nimûne: Şebê zulumatê bi îmkanê dibit subhî numa (Ehmedê Xanî)

Ji[biguherîne]

ji farisî شب (şeb)

Tirkî[biguherîne]

navdêr

Wate[biguherîne]

  1. şev