şeb

Ji Wîkîferheng
Jump to navigation Jump to search

Kurdî[biguherîne]

Navdêr 1[biguherîne]

şeb

  1. biharatek yan gulavek e
    • şekir û şebê — (di gelelk stranên kurdî de)

Pîrepend[biguherîne]

  • Şeb û şekir çûn Diyarbekir, şekir rûnişt dengê xwe nekir, şebê rabû pesna xwe kir
  • Şeb û şekir hevûdu naskir
  • Li şekirî hat li şebê hesilî

Biwêj[biguherîne]

  • Şeb û şekir li cem yekî an yekê yek bûn
  • Ne şeb ne şekir bûn

Herwiha[biguherîne]

Etîmolojî[biguherîne]

Li gor Dihxuda navê deverekê ye li Yemenê û bi biharat û gulavên xwe yên bihagiran navdar e û ehlê wê ji bi firotina wan zengîn bûye.

[biguherîne]

Ji wêjeya klasîk[biguherîne]

Werger[biguherîne]

Navdêr 2[biguherîne]

şeb

  1. şev

Bikaranîn[biguherîne]

Tenê di klasîkên kurdî de. Nimûne: Şebê zulumatê bi îmkanê dibit subhî numa — (Ehmedê Xanî)

Etîmolojî[biguherîne]

ji farisî شب (şeb)

Tirkî[biguherîne]

Navdêr[biguherîne]

şeb

  1. şev