çekdar

Kurmancî

Bilêvkirin

• Kîtekirin: çek·dar

Navdêr

çekdar m yan n li gorî maneyê

1. Kesên çek anku sîleh hene (bi taybetî esker, leşker, pêşmerge û gerîla).
   • 2002, Mehmed Uzun, Bîra qederê, Weşanên Nefel:

     Hêzên çekdar ên dewletên serketî, bi quwetên xwe Stembol îşxal kirine...

   • 1996, Sidqî Hirorî, Kurê Zinarê Serbilind, Stokholm: Weşanên Nûdem:

     Her pêşmergeyekî û her çekdarekî berê xwe da mala xwe bona ku wan biparêze (...)

Tewandin

Tewandina çekdar

Zayendên mê û nêr ên binavkirî
Rewş	Mê (yj.)	Nêr (yj.)	Mê û nêr (pj.)
Navkî	çekdar	çekdar	çekdar
Îzafe	çekdara	çekdarê	çekdarên
Çemandî	çekdarê	çekdarî	çekdaran
Nîşandera çem.	wê çekdarê	wî çekdarî	wan çekdaran
Bangkirin	çekdarê	çekdaro	çekdarino
Zayendên mê û nêr ên nebinavkirî
Rewş	Mê (yj.)	Nêr (yj.)	Mê û nêr (pj.)
Navkî	çekdarek	çekdarek	çekdarin
Îzafe	çekdareke	çekdarekî	çekdarine
Çemandî	çekdarekê	çekdarekî	çekdarinan

Bi alfabeyên din

• kurdî-erebî: چه‌كدار

Nêzîk

• biçek
• çelhilgir

Jê

• (lêker) çekdar bûn
• (lêker) çekdar kirin
• (navdêr) çekdarbûn
• (rengdêr) çekdarbûyî
• çekdarî
• (navdêr) çekdarkirin
• (rengdêr) çekdarkirî

Etîmolojî

Ji çek +‎ -dar.

Bide ber

• esker
• gerîla
• leşker
• pêşmerge

Werger

• Almanî: Soldat → de m, bewaffnet → de, ^?Schütze → de m
• Erebî: جندي → ar, عسكري, مسلح, ^?السالح, ^?الكمي, ^?متكمي
• Farisî: جنگجو → fa, مسلح → fa
• Îngilîzî: militant → en, soldier → en, armor-bearer → en, armed → en, ^?gun-man
• Tirkî: silahlı → tr

Soranî

Navdêr

çekdar

1. Bi alfabeya latînî nivîsina چەکدار (çekdar).