koç

Kurdî

1. rev

navdêr, mê

Wate

1. (mala xwe) barkirin, sirgûn, mişextî,
   ji derekê çûn derek din bijî
2. rev, bazdan, bez, bezîn, revîn

Bide ber

• kaç
• keç
• kêç
• kiç
• kuç
• kûç

Bikaranîn

Lêker:

• koç bûn
• koç kirin

Navdêr:

• koçbûn
• koçkirin

Rengdêr:

• koçbûyî
• koçkirî

Ji

ji tirkî yan ji zimanekî din yê tirkîkî, bo nimûne azerî köç, bide ber teterî küçü, küçüş, tirkî göç yan göç-mek. Heman peyvê di farisî de jî wek کوچ (kûç), hemû ji tirkiya kevn *köş- (bar kirin) ji *kö- (rabûn)

Jê

• koçandin
• koçandî
• koçbar
• koçbarî
• koçbarîtî
• koçbartî
• koçber
• koçberî
• koçberîtî
• koçbertî
• koçer
• koçerî
• koçerîtî
• koçî
• koçîn
• koçîner
• koçînî

Tirkî

navdêr

Wate

1. beran
2. beranê qemer

Werger

elmanî: Auswanderung → de