ketin

Ji Wiktionary

ketina gogekê (1)
peykelê kesekî ku dikeve (2)

Tabloya Naverokê

[biguherîne] Kurdî

lêker
û
navdêr, mê

[biguherîne] Wate

  1. (bêhemdî xwe) hatin xwarê, nizm bûn, dahatin:
    Ew ji ser darê ket erdê û gelek êşiya.
  2. xwe li ser piyên xwe negirtin
  3. çûn di derekê ve:
    ketin hindirr
    ketin zanîngehê
    Diz ketin mala wan.

[biguherîne] Herwiha

[biguherîne] Tewîn

Lêker:

  • [-kev-]

[biguherîne] Biwêj

[biguherîne] Jê

[biguherîne] Ji

Bi avestayî kep-, bi pehlewî keften.

proto-aryayî: *kap- ("ketin, gınayış")
parsî: kf- ("ketin")
pehlewî: kf-, kp- ("ketin")
belûçî: kap- ("ketin") … alfabeya arî
kurmancî: ketin, keftin, kevtin (-kev-) ("ketin")
soranî: kewtin (-kew-) ("ketin")
hewramî: kew- ("ketin") ("ketin")
zazakî: kewten (-kew-) )
latînî: kapat ("ketin")
yewnanî: kopto ("ketin") ...
Çavkanî: Cheung p.234, Watkins p.43, Etymonline

[biguherîne] Wergerr

lêker:


navdêr:
Ji "http://ku.wiktionary.org/wiki/ketin" hatiye standin.
Zimanên din