hevîr
Naverok |
Kurdî [biguherîne]
Wate [biguherîne]
Herwiha [biguherîne]
Bi alfabeyên din [biguherîne]
- kurdî-erebî: ههڤیر
Ji [biguherîne]
hevreha soranî ههویر (hewîr), feylî/kelhurî/kirmaşanî xewîr / xemîr, zazakî mîr, farisî خمیر (xemîr), ermenî խմոր (ximor), azerî xəmir, tirkî hamur, hemû ji erebî خمير (xemîr) ji خمر (xemere: meyîn, perçivîn, pif bûn) têkilî خمر (xemr: mey, vexwarina meyandî > kurdî xemir) ji aramî yan jî hevreha aramî חמע / ܚܡܥ (x-m-'-: meyîn), îbrî חמץ (x-m-ts-: meyîn) û herwiha erebî حمض (ḥ-m-ḍ-: tirş bûn) ku serekaniya peyva kurdî havên e. Bo diyardeya guherîna "x > h" bide ber farisî خشک (xoşk) û kurmancî hişk" lê pirrtir "x" ya îranî di kurmancî û soranî de dibe "k": farisî "xer" lê kurmancî û soranî "ker" (heywanek), farisî "xendîden" lê kurmancî û soranî "kenîn". Hem "hevîr" û hem jî "havên" ev demekî gelek dirêj e ku di kurdî de cih girtiye ji ber ku ji sedsala 12an pz ve êdî "m" di kurmancî de nabe "v".
Ji Wêjeyê [biguherîne]
Hevîr tiştê strandî ya ku ji tiştekî toz û avê pêk tê ye. Mînak hevîrê ard heye. Mirov hinek av bera ser ard dide û distrê. Ew dibe hevîr. Her wiha hevîrê heriyê, hevîrê garisan, hevîrê ceh û hin wekî din jî dibe.
Jê [biguherîne]
Werger [biguherîne]
|
