fer

Kurdî

1. yek ji duyan

rengdêr
navdêr, mê

Wate

1. kit, lib,
   yek ji du tiştên bi hev re, yek ji cotekê:
   Ferek pêlava min ne diyar e.
2. ferd, kes, şexs

Ji Wêjeyê

Tu nabê ferek gunên wî di nav destê Nezlî xanimê de perçiqîye, ê serbaz li kerê siwar kirine û berê wî dane nexweşxaneyê.

— (Lotikxane.com, 11/2006)

Ji

ji erebî

Jê

• ferî

2. giring

rengdêr

Binere: ferz

Frensî

Yekjimar	Pirrjimar
fer	fers

navdêr

Wate

1. asin, hesin

Inglîzî

Binere: for

Katalanî

lêker

Wate

1. kirin

Tirkî

navdêr

Wate

1. çirûsî , ronayî
2. bînayî , beysûs , bêsûs , ronî , fer  : gö­zümde fer, ağzımda diş kalmamış di çavê min de bînayî, di devê min de didan nemane : gözlerimin feri azalmış bînayên çavê min kêm bûne