peyvik

Kurmancî

Bilêvkirin

• Kîtekirin: pey·vik

Navdêr

peyvik m

1. (purîzm) Çend herfên ku bi hev re tên nivîsîn û maneyekê didin.

   Hevmane: kelîme, gotin, bêje, çekû, peyv, peyvok

   • 1985, Mîr Celadet Bedirxan û R. LESCOT, “Rêzimana kurdî”, bi tercimekirina Pervîn, li ser Têkoşêr, hejmar 30, rûpel 8:

     Di hemî peyvikên din de "sond" tê gotin.

   • 1991, Hesenê Metê, Smirnoff, Weşanên Welat:

     Herdu piyalên dagirtî bi du peyvikên noş li hev dikevin.

   • 1993, Baran Rizgar, Ferhenga kurdî-îngîlîzî‎^[1], Lithosphere, →ISBN, rûpel 12:

     Bo amadekirina beşe dudan (Îngîlîzî-Kurdî) min li nêzîkî 50.000 peyvikên îngîlîzî kola û ji wan nêzîkî 18.000-ên bingehîn hilbijartin.

Tewandin

Tewandina peyvik

Zayenda mê ya binavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	peyvik	peyvik
Îzafe	peyvika	peyvikên
Çemandî	peyvikê	peyvikan
Nîşandera çem.	wê peyvikê	wan peyvikan
Bangkirin	peyvikê	peyvikino
Zayenda mê ya nebinavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	peyvikek	peyvikin
Îzafe	peyvikeke	peyvikine
Çemandî	peyvikekê	peyvikinan

Etîmolojî

Ji peyv +‎ -ik.

Werger

kelîme — binêre kelîme