mijan

Kurmancî

Lêker

mijan gerguhêz (lêkera xwerû)

1. Guhartoyeke mêjîn.

Navdêr

mijan m

1. Navgîna ku mirov pê mekîneyekê dikişîne yan dizîvirîne.
   • 2024, Sadiq Ûskan, Gurê Manco, Wardoz, →ISBN:

     Yekî girs, nola bergîran, ketibû mijana erebeya dewaran, bi serê mijana erebeyê girtibû, yên din erebe dehf dabû.

Etîmolojî

  Etîmolojiya vê peyvê nehatiye nivîsîn. Eger tu bi rastî bizanî, kerem bike bişkoka "biguhêre" ya di ser van gotinan re bitikîne û etîmolojiya vê peyvê binivîse. Çavkaniyên ku te ew etîmolojî jê girtiye jî binivîse.

Anagram

• jinam