kelk

Kurdî

navdêr, mê

Wate

1. mifa, sûd, îstîfade, menfeet, berjewendî, wec, qezenc, qazanc, kêr, feyde, sûde

Herwiha

• kelik

Bide ber

• kilk

Ji Wêjeyê

Herkes maf heye ku di mercên wekheviyê de ji xizmetên giştî yên welatê xwe kelk (istifade) bigire.

(Danezana Gerdûnî ya Mafên Mirovan, bend 21, xal 2, wergerrandin: Enstîtuya Kurdî ya Parîsê)

Jê

• bêkelk
• bêkelkî
• bêkelkîtî
• bikelk
• bikelkî
• bikelkîtî
• kelkdar
• kelkdarî
• kelkder
• kelkderî
• kelkî
• kelkker
• kelkkerî
• kelkmend
• kelkmendî
• kelkperist
• kelkperistî