qîm

Kurmancî

Bilêvkirin

• IPA^(kilîd): /ˈqiːm/
• Kîtekirin: qîm

Navdêr 1

qîm m

1. besî, têrî, kafîtî, bêdiratî

   Qîma me bi vê nayê. ― Ev bo me ne bes e. / Ev têra me nake.

2. riza

Tewandin

Tewandina qîm

Zayenda mê ya binavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	qîm	qîm
Îzafe	qîma	qîmên
Çemandî	qîmê	qîman
Nîşandera çem.	wê qîmê	wan qîman
Bangkirin	qîmê	qîmino
Zayenda mê ya nebinavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	qîmek	qîmin
Îzafe	qîmeke	qîmine
Çemandî	qîmekê	qîminan

Jê

• qîm kirin (lêker)
• qîma xwe pê anîn (lêker)
• qîmkirin (navdêr)
• qîmkirî (rengdêr)

Etîmolojî

  Etîmolojiya vê peyvê nehatiye nivîsîn. Eger tu bi rastî bizanî, kerem bike bişkoka "biguhêre" ya di ser van gotinan re bitikîne û etîmolojiya vê peyvê binivîse. Çavkaniyên ku te ew etîmolojî jê girtiye jî binivîse.

Bide ber

• qam
• qem
• qûm

Werger

• Almanî: Begehren → de m
• Farisî: رضایت → fa, سیری → fa
• Îngilîzî: sufficiency → en
• Tirkî: kifayet → tr, yetme → tr

Navdêr 2

qîm n

1. Guhartoyeke qûm (“axa libên wê gir”).