cîk

Kurmancî

Bilêvkirin

• IPA^(kilîd): /ˈd͡ʒiːk/
• Kîtekirin: cîk

Navdêr

Tewandina cîk
Zayenda nêr a binavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	cîk	cîk
Îzafe	cîkê	cîkên
Çemandî	cîkî	cîkan
Nîşandera çemandî	wî cîkî	wan cîkan
Bangkirin	cîko	cîkino
Zayenda nêr a nebinavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	cîkek	cîkin
Îzafe	cîkekî	cîkine
Çemandî	cîkekî	cîkinan

cîk n

1. (Stewr, Omeriyan) Ji bo xwarinan parçeyekî biçûk, çenik.

   Cîkek penêrê koçeran, cîkek nan, cîkek sêv.

• cîk penêrê koçerî; Xidirê Omerî kulama xurfanî

Etîmolojî

• cî, şebeş li erdê ket bû du cîyan. Bi şeqên wî girt û kir du cîyan