çengel

Kurmancî

Navdêr

Çengelek

çengel m, ç-ya req

1. (Qoser) Cûnek ji kilîtan e.

   Hevmane: zirze, zîqat

Jê

• (lêker) çengel kirin

Etîmolojî

  Etîmolojiya vê peyvê nehatiye nivîsîn. Eger tu bi rastî bizanî, kerem bike bişkoka "biguhêre" ya di ser van gotinan re bitikîne û etîmolojiya vê peyvê binivîse. Çavkaniyên ku te ew etîmolojî jê girtiye jî binivîse.

Werger

• Almanî: Riegel → de n
• Îngilîzî: latch → en, catch → en, sneck → en
• Tirkî: sürgü → tr

Navdêr

Tewandina çengel
Zayenda mê ya binavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	çengel	çengel
Îzafe	çengela	çengelên
Çemandî	çengelê	çengelan
Nîşandera çemandî	wê çengelê	wan çengelan
Bangkirin	çengelê	çengelino
Zayenda mê ya nebinavkirî
Rewş	Yekjimar	Pirjimar
Navkî	çengelek	çengelin
Îzafe	çengeleke	çengeline
Çemandî	çengelekê	çengelinan

çengel m

1. Guhartoyeke çengal.
   • Pêşî bi ta hatibû dirûtin, paşê bi çengelan bi hev ve hatibû cebirandin. — (Firat Cewerî, Girtî, Weşanên Nûdem, 1986)
   • (...) yên ku çengela mirinê bi ber devê wan neket, yan firar bûn, yan jî (...) — (Jan Dost, Mijabad^[1], tirej.info, Mijabad)
   • (...) taştiya xwe dixwarin û diçûn keviya avê, çengelên xwe diavêtin kûrayîyê. — (Zeynelabidîn Zinar, Balafira Jînê, Weşanên Pencînar, 1993, ISBN 91 972090 3 1)

Tirkî

Navdêr

çengel

1. çengel, çengal, çinqal, çanqil