qedîn

Kurdî

lêker
navdêr, mê

Wate

1. piçîn, qed bûn, parçe bûn, ji hev qut bûn:
   Ev benê zirav dê zû biqede.
2. bi dawî hatin, xilas bûn, neman, dawî lê hatin:
   Hê civîn neqediyayî ew derket.
3. debirîn, debar bûn, borîn, derbas bûn, îdare bûn, meşîn, bi rê ve çûn, bûn:
   Jiyan bê xwarin û vexwarin naqede.
   (Jiyan bê wan nabe. / Jiyan hewceyî wan e.)

Herwiha

• qediyan
• qedîyan
• qedyan
• qetîn
• qetiyan
• qetîyan
• qetyan

Tewîn

Lêker:

-qed-

Têkildar

• qedandin

Ji

qed + -în

Jê

• qedî
• qediyayî
• qedok
• qedokî