ölü

Tirkî

navdêr

Wate

1. ê mirî (ê ku dawî li jiyana wî hatiye, êdî najî) : ölü eşek kerê mirî rd
2. zenûn, ze-lûl (ji bo ronî û tiştên wisan) : ölü kandil qendîla zenûn rd
3. xalî, vala, xerabe (mec) : ölü şehir bajarê xalî rd
4. mirî (zimanê ku lu tu deverê nayê axaftin, bes belgeyên wî zimanî hene) : Hititçe ölü bir dildir Hitîtî zimanekî mirî ye (mec) rd
5. bêcan, bêruh : ölü bir konuşması var axaftineke wê ya bêruh heye (mec) rd
6. mirî, cendek, meyît, term (cendekê mirovan) : bu mahallede ölü var li vê taxê mirî heye nd/nt
7. term (di terkîbên navdê-ran de) : tavuk ölüsü termê mirîşkê n