reb

 Binêre herwiha: Reb

Kurmancî

Bilêvkirin

• IPA^(kilîd): /ˈrɛb/
• Deng (Bidlîs)^ⓘ
• Kîtekirin: reb

Navdêr

reb cins hewce ye (c=m: mê, c=n: nêr, c=mn: mê û nêr, c=nt: nêtar)

1. Xwedê, xwedan, xwedî, xweyî, nexasma bi wateya dînî.

   Ya Rebê alemê, tu gunehên me bixefirînî!

   • Ya rahiberê wî Mustefa bit
     Ya reb bi heqqê Mustefa kî
     Xanî bi xwe ra tu aşina kî — (Ehmedê Xanî, Mem û Zîn, ~1692)

Herwiha

Çavkanî Lêpirsîna Twitterê

• rab — Bazarcix, Aldûş, Qonye, Albistan, Sînemîlî
• rabb
• reb — Şirnex, Erxenî, Qers, Deşta Mêrdînê, Çîyayê Mazî/Mêrdîn, Riha, Dersîm/Mezgîr, Erzirom, Şemrex, Elbak, Nisêbîn, Qerejdax
• rebb
• rib — Zaxo, Sindî

Jê

• rebî
• ya reb
• ya rebî
• yareb
• yarebî

Bide ber

• rap
• rep

Nîşe

Qiseya reb bi zimanê Kurdî karbendî nîne, anku di hevokan da nikare bi kar were. Li şûnê, tenê li gotinên Rebê alemê, Ya Reb/î yan jî Rebî tê dîtin. Bo nimûne, meriv nikare bibêje *rebê min. Li şûna wiya pirrcaran ji bo heman ramanê xwedan, xwedî, xwedawend bi kar tê, yan jî bi halê Islamê mewla u htd.

Etîmolojî

Ji erebî رَبّ (rabb) ji aramî ܪܒܐ (reba, “mezin”), hevreha akadî reb ("mezin").

Werger

• Erebî: ^?الرب, ^?الله → ar (allāh)
• Farisî: الله → fa
• Îngilîzî: the divinity
• Tirkî: tanrı → tr, ^?rab, ^?Rab → tr

(Şirnêx, Erxenî, Qers, Deşta Mêrdînê, Çîyayê Mazî/Mêrdîn, Riha, Dersîm/Mezgîr, Erzirom, Şemrex, Elbak, Nisêbîn)