qencî

Ji Wîkîferheng
Here cem: navîgasyon, lêgerîn

Kurdî[biguherîne]

navdêr,

Wate[biguherîne]

  1. Ew alîkarî/arîkarîya bêberamber tê kirin, xêr, tişta/ê baş yê ku mirov bo kesekî dike yan dide kesekî bêyî ku bi xwe ti bedelekêwerbigire
  2. ne guneh, (li gor hin dîn û olan) kirinên ku mirov dikare pê biçe biheştê û xwe ji dûjehê biparêze

Bi alfabeyên din[biguherîne]

Ji wêjeya klasîk[biguherîne]

Bi-l-cumle bikin ji bo me tehsîn
Bêjin ko »bi qencî hate tedwîn«
Xelqê ji »yuhibbuhum« digergûn
(Mem û Zîn ~1692, Ehmedê Xanî)

Pîrepend[biguherîne]

  • Te şûşt ava bigû, ez çi bikim qencîya bidû
  • Axa riyan tev dizane, riyên qencîyên bi gel qet nizane
  • Qencîya ne li cî, mirov dike falincî
  • Qencî qenciyan nas dike
  • Qencî qenciyan tîne
  • Qencîya ne li cî, bela ye
  • Qencî, licî
  • Qencîya bike biavêje avê
  • Qencî qenciyê dikişîne, xirabî, xirabiyê dikişîne
  • Bi qûna gincî, venamîne ji xêr û qencî

Biwêj[biguherîne]

  • Xêr û qencî vala çûn
  • Ne bi malê xwe, lê bi malê xelkê qencîkirin

Têkildar[biguherîne]

Ji[biguherîne]

qenc +

Bikaranîn[biguherîne]

Lêker:

Navdêr:

Rengdêr:

Werger[biguherîne]