pelamar

Ji Wîkîferheng
Jump to navigation Jump to search

Kurdî[biguherîne]

navdêr,

Wate[biguherîne]

  1. êriş, hicûm, suîqest,
    bikaranîna hêzê bo ziyandanê,
    çûn derekê yan nêzî kesekê/î daku ziyanê bigihîniyê (bi taybetî di cengê de)

Bikaranîn[biguherîne]

Lêker:

Ji wêjeyê[biguherîne]

Pirsa êzidiya, hizir û serinca dîrokzanan ne rakêşaye û gelek bi kêmî û kurtî basî wan hatiye kirin. Basî wan( belku ji bo cara yekê) di pirtûka Şaristanî de, yê ku di sala 1153 Z de, koç kirî, hatiye kirin û careka din jî, di pirtûka Siyahetnama Olya Çelebî de, ku ew jî, di sala 1680 Z de, miriye, hatiye kirin. Jiber hindê jî, dema şêx Adî dest daye ser ola Êzidiya, êdî wan nekarî roleka giring bilîzin û cihên tiliyên xwe di dîrokê de çêkin. Lê ew li Kurdistanê jiyan û xwe ji hêriş û pelamarên musilmanan parastin. Çinku bi hizra musilmanan, ew kafir û gawir bûn û Şeytan diperistin. Bo cara dawiyê jî, di destpêka çerxê 19 ê Z de, ew ketine ber hêrişa Mehemed Paşayê Rewandizî, ku bi Mîrê Kore nav dikirin. Jiber hindê jî, roj li pey rojê, ew kêm dibûn û her hind mabû bêne qirrkirin.

(Pîr Memo Osman: Felsefa ola êzidiyan û koka wî, wergerrandin: Xelîl Duhokî, Newroz.com, jêwergirtin: 1/2006)

[biguherîne]

Werger[biguherîne]