meşrû

 Herwiha binêre: meşru

Kurmancî

Bilêvkirin

• Kîtekirin: meş·rû

Rengdêr

Pozîtîv	meşrû
Komparatîv	meşrûtir
Sûperlatîv	herî meşrû (merkezî) tewrî meşrû (rojavayî) meşrûtirîn (soranîzm)

meşrû

1. legal, rewa, heq, mafdar, qanûnî, lejîtîm
2. yasayî, dadî, zagonî, hiqûqî, dadmendî, adil, edalî, dirist^{[Ev rêz ji aliyê botê ve lê hatiye zêdekirin, ji kerema xwe re kontrol bike!].}

Ji wêjeya klasîk

• ~ 1620, Feqiyê Teyran, Dîwan:

  Ku em bikin lazim bûye
  Gerçî ne meşrû dabûye
  Derman necis bit mefu ye

Jê

• meşrû bûn (lêker)
• meşrû kirin (lêker)
• meşrûbar
• meşrûbarî
• meşrûbûn (navdêr)
• meşrûbûyî (rengdêr)
• meşrûker
• meşrûkirin (navdêr)
• meşrûkirî (rengdêr)
• meşrûtî
• meşrûyî

Etîmolojî

Ji erebî مَشْرُوع‎ (mašrūʕ), têkildarî şerîet.

Werger

• Almanî: legitim → de, echt → de
• Farisî: ^?روا → fa, ^?مشروع → fa
• Fînî: legitiimi → fi, oikeutettu → fi
• Îngilîzî: legitime → en, just → en, lawful → en
• Tirkî: meşru → tr

Anagram

• meşûr