meşk

Kurmancî

meşk m

kil, postê sewalan yê ku şîr tê de tê kan / kilandin anku şilqandin daku nîvişk bi ser bikeve
- Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]
(bi henekî) zik, ûr
beşê leşî yê ku dikeve navbera sîngî û navtengê,
cihê ku xwarina xwarî diçe tê de
- Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]

Lêker:

Navdêr:

Hevreha soranî مه‌شک (meşk) û مه‌شکه (meşke), kurdiya başûrî meşke, farisî مشک (meşk), pehlewî meşk, hexamenişî 𐎶𐏁𐎣𐎠 (meşka-), hindî मशक (maśak), tirkiya osmanî مشك (meşk), ermeniya kevn մաշկ (maşk), yûnaniya kevn μέσκος (méskos), yûnaniya kapadokî μάσκι (máski), gurciya kevn მაშკი (maşki)... hemû ji aramî [Peyv?] ܡܫܟܐ (meşka), hevreha erebî مسك (mesk), îbrî משך (meşek), akadî 𒋢 (mašku [KUŠ]), misriya kevn

Eslê peyvê di zimanên afroasyayî de bi wateya giştî ya post / pîst e lê di zimanên din de wê wateyeke bertengtir û taybetî wergirtiye.

meşk